വിശപ്പകറ്റാന്‍ ഒരു പിടി ആഹാരത്തിനായി നെട്ടോട്ടമോടുന്ന ഗാസയിലെ ജനതയുടെ കണ്ണീരും നിലവിളിയും ലോകം കാണാതെ പോകരുത്. അമേരിക്കയുടെ പിന്തുണയോടെ ആരംഭിച്ച ഭക്ഷ്യവിതരണ കേന്ദ്രങ്ങള്‍ നേരിയ പ്രതീക്ഷ നല്‍കിയെങ്കിലും, അവ ഇപ്പോള്‍ മരണക്കെണികളായി മാറിയിരിക്കുന്നു. വിശപ്പിനെ ഒരു യുദ്ധായുധമായി ഉപയോഗിച്ച് ജനങ്ങളെ ദുര്‍ബലപ്പെടുത്തുന്ന ക്രൂരമായ കാഴ്ചയാണ് ഗാസയില്‍.

12 വയസ്സുകാരനായ അഹ്‌മദ് സെയ്ദാന്റെ ജീവിതം ഈ ഭീകരതയുടെ നേര്‍സാക്ഷ്യമാണ്. വിശപ്പടക്കാന്‍ ഭക്ഷണം തേടിപ്പോയ അവന്റെ അമ്മയെ വെടിവെച്ചുകൊന്നത് അവന്റെ കണ്‍മുന്‍പിലാണ്. മണിക്കൂറുകളോളം അവന്‍ അമ്മയുടെ മൃതദേഹത്തിനരികില്‍ ഭയന്ന് കിടന്നു, ഒരനക്കം പോലും മരണത്തിലേക്ക് നയിക്കുമെന്ന ഭയം അവനെ പിടികൂടി.

ഗാസ ഹ്യൂമാനിറ്റേറിയന്‍ ഫൗണ്ടേഷന്‍ നടത്തുന്ന ഈ സഹായ കേന്ദ്രങ്ങളിലേക്കുള്ള വഴിമധ്യേയും അവിടെ വെച്ചും ഇസ്രായേല്‍ സേനയുടെ വെടിയേറ്റ് നിരവധി പേരാണ് പിടഞ്ഞുവീഴുന്നത്. കഴിഞ്ഞ ഏതാനും ദിവസങ്ങളിലെ കണക്കുകള്‍ ഞെട്ടിക്കുന്നതാണ്:

* ജൂണ്‍ 1 ഞായറാഴ്ച: 30-ല്‍ അധികം പേര്‍ കൊല്ലപ്പെട്ടു.
* ജൂണ്‍ 2 തിങ്കളാഴ്ച: 3 പേര്‍ കൊല്ലപ്പെട്ടു.
* ജൂണ്‍ 3 ചൊവ്വാഴ്ച: 27 പേര്‍ കൊല്ലപ്പെട്ടു.
* ജൂണ്‍ 8 ഞായറാഴ്ച: 4 പേര്‍ കൊല്ലപ്പെട്ടു.
* ജൂണ്‍ 10 ചൊവ്വാഴ്ച: 17 പേര്‍ കൊല്ലപ്പെട്ടു.
* ജൂണ്‍ 11 ബുധനാഴ്ച: 60 പേര്‍ കൊല്ലപ്പെട്ടതായി റിപ്പോര്‍ട്ട്.

നെറ്റ്സാരിം വിതരണ കേന്ദ്രത്തിലെ കാഴ്ചകള്‍ ഹൃദയം നുറുക്കുന്നതാണ്. വിശപ്പകറ്റാന്‍ 15 കിലോമീറ്ററോളം ചൂട് മണലിലൂടെ നടന്നുവരുന്ന ആളുകള്‍. അവിടെയെത്തിയാല്‍ ബാരിയറുകളില്‍ തടഞ്ഞ്, ഓരോരുത്തരെയായി കടത്തിവിടുന്നു. പിന്നീട് വേലികെട്ടിയ ഒരു സ്ഥലത്തേക്ക് അവരെ നയിക്കുന്നു, അവിടെ അവശ്യസാധനങ്ങളുടെ പെട്ടികള്‍ ചിതറിക്കിടക്കുന്നു. വിശപ്പടക്കാന്‍ ആഹാരത്തിനായി ജനം പരസ്പരം പോരടിക്കുന്നു. മാവ് പോലുള്ള വിലപിടിപ്പുള്ള സാധനങ്ങള്‍ മാത്രം എടുത്ത് ബാക്കിയുള്ളവ ഉപേക്ഷിച്ചുപോകുന്നവരും ഉണ്ട്. വിധവകള്‍ക്കോ, പരിക്കേറ്റവര്‍ക്കോ, പ്രായമായവര്‍ക്കോ യാതൊരു മുന്‍ഗണനയും ലഭിക്കുന്നില്ല. വിശന്നു വലഞ്ഞ മൃഗങ്ങള്‍ക്ക് മാംസം എറിഞ്ഞു കൊടുക്കുന്നതിന് തുല്യമാണ് ഈ കാഴ്ച. ശക്തര്‍ മാത്രം അതിജീവിക്കുന്നു.

അഹ്‌മദ് തന്റെ അമ്മ വെടിയേറ്റ് വീണ നിമിഷം വിവരിക്കുന്നത് കരളലിയിക്കുന്നതാണ്. 10-15 മിനിറ്റിനുള്ളില്‍ ടാങ്കുകള്‍ വേലികളിലേക്ക് അടുത്ത് വെടിയുതിര്‍ക്കാന്‍ തുടങ്ങി, പ്രായഭേദമന്യേ ആളുകള്‍ക്ക് നേരെ വെടിയുതിര്‍ത്തു. ജീവന്‍ രക്ഷിക്കാന്‍ അവര്‍ ചിതറിയോടി. ചിലര്‍ കയ്യില്‍ കിട്ടിയതുമായി ഓടി, മറ്റുചിലര്‍ ഒഴിഞ്ഞ കൈകളോടെ ഓടി. ചുറ്റും ആളുകള്‍ വീഴുന്നത് കണ്ടിട്ടും സഹായിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല. നിന്നാല്‍ മരണം ഉറപ്പ്.

ഈ നരകത്തില്‍ നിന്ന് ജീവനോടെ രക്ഷപ്പെട്ടവരുമുണ്ട്. നാല് മണിക്കൂറിലധികം നീണ്ട യാത്ര കഴിഞ്ഞ് മടങ്ങിയെത്തിയ അയല്‍ക്കാരന്‍, 'ബാബാ, ബാബാ, ഞാന്‍ നിങ്ങള്‍ക്ക് റൊട്ടി കൊണ്ടുവന്നു! ബാബാ, ഞാന്‍ നിങ്ങള്‍ക്ക് പഞ്ചസാര കൊണ്ടുവന്നു!' എന്ന് ആര്‍ത്തുവിളിച്ച് വീട്ടിലേക്ക് കടന്നുവന്നു. അവന്റെ കുട്ടികള്‍ സന്തോഷത്തോടെ അവനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് ആര്‍ത്തുവിളിച്ചു. വിയര്‍പ്പില്‍ കുളിച്ച്, കയ്യില്‍ കിട്ടിയ ഭക്ഷ്യവസ്തുക്കളുമായി അവന്‍ ഓടിയെത്തിയത് ജീവന്‍ പണയം വെച്ചാണ്.

ഗാസയിലെ ജനങ്ങള്‍ മോശക്കാരല്ല, അക്രമാസക്തരല്ല. അവര്‍ക്ക് സ്വന്തം അന്തസ്സിന് വലിയ വിലയുണ്ട്. പക്ഷേ, അവര്‍ അഭിമുഖീകരിക്കുന്ന വിശപ്പ് വര്‍ണ്ണനാതീതമാണ്. ഭക്ഷണം ഒരു അവകാശമാണ്, പോരാടി നേടേണ്ട ഒന്നല്ല. എന്നിട്ടും അവര്‍ ക്ഷാമത്തിലൂടെ കടന്നുപോകുന്നു. മാര്‍ക്കറ്റുകളില്‍ ഒന്നും ലഭ്യമല്ല. വഴികളില്‍ ആയുധധാരികളായ ആളുകള്‍ ദുര്‍ബലരെ ലക്ഷ്യമിട്ട് ലഭിക്കുന്ന സഹായങ്ങള്‍ തട്ടിയെടുക്കുന്നു. വ്യാപാരികള്‍ അവ കൊള്ളവിലയ്ക്ക് വില്‍ക്കുന്നു.

UNRWA-യുടെ സഹായ സംവിധാനം ഇതില്‍ നിന്ന് തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു. അത് ഘടനാപരവും മനുഷ്യത്വപരവുമായിരുന്നു. എന്റെ പിതാവ് UNRWA സ്‌കൂളുകളില്‍ അധ്യാപകനായിരുന്നു, അദ്ദേഹം ജനങ്ങള്‍ക്ക് ഭക്ഷ്യ കൂപ്പണുകളും സാധനങ്ങളും വിതരണം ചെയ്യുന്നതില്‍ പ്രവര്‍ത്തിച്ചിരുന്നു. വിശ്വാസയോഗ്യരായ അധ്യാപകരും അയല്‍വാസികളും ചേര്‍ന്നാണ് സുരക്ഷിതമായ രീതിയില്‍ സഹായം വിതരണം ചെയ്തത്. ജനങ്ങളെ അന്തസ്സോടെയാണ് അവര്‍ പരിഗണിച്ചത്.

പ്രതിമാസ റൗണ്ടുകളായി, കുടുംബ വലുപ്പം അനുസരിച്ച്, രജിസ്ട്രേഷന്‍ നമ്പറുകളോടെയാണ് വിതരണം നടത്തിയത്. മാവ്, ഗ്യാസ്, പഞ്ചസാര, എണ്ണ, മറ്റ് അവശ്യസാധനങ്ങള്‍ എന്നിവ കൂപ്പണുകളിലൂടെ ക്രമീകൃതവും മാന്യവുമായ രീതിയില്‍ ഓരോ കുടുംബത്തിനും ലഭിച്ചിരുന്നു. അന്ന് പലതരം ഭക്ഷണങ്ങള്‍ ഇല്ലായിരുന്നെങ്കിലും, ഞങ്ങള്‍ വിശന്നു മരിച്ചില്ല. വയറുനിറയെ കഴിക്കാന്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു.

ഇന്ന് ഞങ്ങള്‍ പട്ടിണിയിലാണ്. മാനുഷിക സഹായം എന്ന് പേരില്‍ എത്തുന്നത് അപമാനവും ദുരിതവുമാണ്. ഗാസയുടെ നിലവിളി ലോകം കേള്‍ക്കണം, ഈ ക്രൂരത അവസാനിപ്പിക്കാന്‍ ഉടനടി നടപടികള്‍ സ്വീകരിക്കണം.

-ഇസ്ര അബു ഉമര്‍
(ഗാസയിലെ എഴുത്തുകാരിയാണ് ഇസ്ര)